When such solitude becomes

Shades of red are nowhere
Flowers bloom after a hundred century
Smiles are scarce and fright abounds.

Yellow sunny morning
Butterflies, cardinals and squirrels
Are not in sight, even in periphery.

Excitement, glee, fondness, bliss
Are replaced by winter-cold fear
The whole sky is enveloped in darkness.

Abundant humid desert and barren wasteland
Are playgrounds for ragged kids,
Whose laughters are taboo.

Pristine dark abodes jail the most
Soul-less faces, who were marked for death
Leaving nothing, anything to boast.

Sans a single hope to rise
Without chances to cope
Just the suchness of solitude.

Another blank verse for a blank afternoon

Ringing, I wish my phone is

Out there I wait what lies ahead

Mingling with the remaining memories

Understanding where I stood

Leaves me with nothing but the truth

Outraged I am on the steps I took

Incessant still my destiny moves.

Awry, flurry and fury mixed within me

Mistakes have been done before

Insistent still I am to once more be there and

Sadness ruins me, leaving me in solitary

Torn and tortured by the things I chose

Although love is living in me

Dying I am with everything I am to see

Just as the Sun shines on me

Rains have inundated my insanity.

Not for everybody, for the wide-mind only

Maselang Bagay Ang Sumuso Ng Burat


Maselang bagay ang sumuso ng burat
Baka hindi mo magustuhan kaagad,
Huwag kang basta-basta mandadakma sa dilim
Kung ayaw mong masubo sa alanganin.
Huwag rin naman sanang magsisinungaling
Sa sariling nakakaalam ng hilig,
Gumagamit ng sukatang panlipunan
Nang hindi iniisip ang pinagmulan.


Maselang bagay ang sumuso ng burat
Hindi parang kaning madaling iluwat.
Dapat tama ang pagkakahugis ng bibig
At walang tulis ng ngiping sumasabit
Bukas din dapat ang daang-lalamunan
Para kung sumagad ay di mabubulunan.
Pag hindi pa siya napaungol sa sarap,
Baka naman ang pinapaltos mo'y sapsap.
Maghanap na lang ng ibang maturingan
Hitik ng sirena ang ating lipunan.


Maselang bagay ang sumuso ng burat
Hindi dapat iniaalok sa lahat.
At di totoo ang mga sabi-sabi
Na darang ang pag-ibig ng lakambini.
Kung ang hamak na pastol na katulad ko
Ay nakatagpo ng guwapong binatilyo.
Habang naglalakad sa may tabing-ilog,
Kinudlit niya ang gulok ng aking libog.
Matapos ang mainit na espadahan
Nagsumpaang wagas sa lilim ng buwan.


Maselang bagay ang sumuso ng burat
At langit ang makahanap ng katapat.
Mag-iiwan sana ng munting habilin
Payo lang naman, huwag sanang dibdibin
Ang marubdob at itim na paninira
Gawa ng santo-santong paniniwala.
Sapagkat ang sukatan ng pagkatao
Wala sa dunong, kulay o astang pabo.
Nasa pagkabusilak, pagkadakila
Ng tunay na pagmamahal sa kapwa.


Maselang bagay ang sumuso ng burat
Iyan ang kailangang malaman ng lahat,
Walang dahilang itago't pandirihan
Bumangon sa dilim aking kaibigan!


(seen this in the internet, worth reposting, author unknown)